บ้านนี้มีแต่เรื่อง (1)

Mr Charming (เรากลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง)

เสน่ห์ของเขามันต้านไม่ไหว ผมเลยห้ามตัวเองไม่ให้กลับไปหาไม่ได้

หลังจากห่างเหินจากเพื่อนตัวน้อยออทิสติกของผมอย่าง Hero ไปหลายสัปดาห์ ตอนนี้เรากลับมาใกล้ชิดกันยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

ก่อนน่านี้แม่ของเขาเอาแต่ให้เขาอยู่ในบ้าน

พอผมไม่ได้เจอเขา ความผูกพันระหว่างเราก็เริ่มจางลง

แต่ผมรู้ว่าแม่ของเขาชอบไปช่วยงานที่ร้านขายอาหารริมถนนตรงหัวมุมใกล้ ๆ

วันหนึ่งผมเลยลองเสี่ยงดวงดู ปั่นจักรยานจากที่พักไปที่นั่น แล้วก็เห็น Hero วิ่งขึ้นวิ่งลงอยู่บนทางเท้า

ผมคิดว่า เขาก็เก่งเรื่องหาความบันเทิงให้ตัวเองดีเหมือนกัน

ก็ดีแล้วล่ะ เพราะผู้ใหญ่ก็ยุ่งเกินกว่าจะมีเวลาอยู่กับเขามากนัก

ผมไม่แน่ใจว่าใครเห็นใครก่อน

เขาเงยหน้าขึ้นมา หรือไม่ก็ผมเห็นเขาก่อน

อยู่สองสามวินาที ผมยังสงสัยเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น

หน้าของ Hero สว่างขึ้นมาทันที

แน่นอน เขาจำผมได้

ผมรีบเอาจักรยานไปจอด เขายิ้มกว้างแล้วกระโดดเข้ามาในอ้อมแขนผม

ผมนึกว่า Hero จะอยากเล่นทันที

แต่ไม่ใช่

อย่างแรก เขานั่งลงบนตักผม และไม่ยอมขยับไปไหน

คนแถวนั้น ซึ่งส่วนใหญ่รู้จัก Hero กับครอบครัวของเขา หันมามองกันเป็นแถว

Ann แม่ของเขาซึ่งกำลังล้างจานอยู่ใกล้ ๆ ตะโกนบอกว่า

“นั่นฝรั่งไมเคิลไง เขาสนิทกันมาก แล้วไม่ได้เจอกันตั้งหลายอาทิตย์แล้ว”

เธอบอกผมอีกว่า

“เขาจำไมเคิลคุณได้นะ!”

แน่นอนว่าเขาจำได้

ผมกับ Hero เราเข้ากันได้ดี

เราสองคนเป็นเพื่อนซี้กัน