มองในแง่ดีไว้ก่อน...13

มองในแง่ดีไว้ก่อน...

คืนที่ทุกคนทราบข่าวว่ามีคนในสำนักงานติดเชื้อโควิด พนักงานที่เหลือทั้งหมดจึงรีบอพยพออกไปทันที

ผมค้นพบว่าการทำงานจากบ้านก็มีข้อดีอยู่เหมือนกัน และแม้แต่แมสก็ยังมีประโยชน์ในทางสังคมบางอย่าง

ในเดือนพฤษภาคม 2021 ก่อนที่ผมจะติดโควิด ผมเขียนอีเมลถึงพ่อแม่ที่นิวซีแลนด์ ซึ่งตอนนั้นกำลังอยู่ภายใต้มาตรการล็อกดาวน์ที่เข้มงวดของตัวเองอย่างที่ผมเล่าไว้ข้างต้น

“ตอนนี้เรากำลังเจอกับ ‘ระลอกที่สาม’ จำนวนผู้ติดเชื้อรายใหม่ต่อวันเกิน 2,000 คน และมีคนเสียชีวิตประมาณ 20 คนต่อวัน ผมทำงานจากบ้านมาสองสามสัปดาห์แล้ว หลังจากพนักงานคนที่สามที่ยังเข้าออฟฟิศเป็นประจำติดโควิด” ผมเขียน

“มันเปลี่ยนชีวิตไปเลย! ไม่ต้องแต่งตัวไปทำงาน ไม่ต้องฝ่ารถติดด้วยจักรยาน ไม่ต้องทนเสียงดังในออฟฟิศ...การทำงานจากบ้านนี่สบายกว่ากันเยอะ ผมจะทำอะไรก็ได้ตามใจตัวเอง...ออกไปหาอะไรกินช่วงหัวค่ำ อาบน้ำตอนไหนก็ได้ หรือแม้แต่จะออกไปปั่นจักรยานสั้น ๆ ถ้าอยากออกกำลัง”

“ผมแนบรูปห้องข่าวที่ว่างเปล่าซึ่งถ่ายไว้ในคืนสุดท้ายที่ผมอยู่ที่นั่นมาด้วย ตอนนั้นผมเป็นคนสุดท้ายที่ยังอยู่ หลังจากมีข่าวว่าเรามีพนักงานติดเชื้อเป็นคนที่สาม ทุกคนก็หนีออกไป...ผมยังจำเสียงมอเตอร์ไซค์ที่พากันขี่ออกจากลานจอดรถได้อยู่เลย”

เสียงมอเตอร์ไซค์ที่พากันขี่หนีออกไปนั้นช่างน่าประทับใจจริง ๆ ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่หลังเหตุการณ์เชอร์โนบิล

ส่วนประโยชน์ทางสังคมของแมสนั้น ข้อดีอย่างหนึ่งก็คือ เวลาคุณด่าคนที่น่ารำคาญอยู่ใต้แมส พวกเขาไม่รู้หรอกว่าคุณกำลังด่า

คนไทยค่อนข้างไวต่อสีหน้าท่าทาง โดยเฉพาะบนท้องถนน มองใครผิดนิดเดียว เขาอาจอยากเอามีดแทงซี่โครงคุณขึ้นมาก็ได้

ตอนใส่แมส ผมพบว่าตัวเองสื่อสารด้วยสีหน้าได้ยาก ผมเลยเริ่มใช้วิธีหยีตาเหมือนกำลังยิ้ม เวลาต้องการบอกคนอื่นว่าผมอารมณ์ดีและทุกอย่างเรียบร้อย

แต่ถ้าไม่พอใจใคร ผมก็ใช้สายตาหยีแบบเดียวกัน พร้อมกับด่าเขาไปด้วย

เรื่องนี้ต้องซ้อมอยู่พักหนึ่ง ประมาณเดียวกับนักแสดงยืนซ้อมอยู่หน้ากระจก กว่าจะทำสีหน้าตาหยีแบบมีความสุขพร้อมกับปากที่กำลังด่าอย่างโกรธ ๆ ได้ในเวลาเดียวกัน

เชื่อหรือไม่ว่าทุกวันนี้ผมก็ยังใส่แมสอยู่ เพราะต้องกันมลพิษทางอากาศจากคลองเตย ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับโควิด

ถ้าเจอไอ้โง่บนถนนที่ทำให้ชีวิตผมลำบาก ผมก็จะยิ้มให้มันด้วยดวงตาแบบหยี ๆ พร้อมกับด่ามันอย่างสาดเสียเทเสียอยู่ระหว่างริมฝีปากกับฟัน

เข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบกับดินแดนแห่งรอยยิ้ม และผมก็ทำได้เนียนทุกครั้ง