Jumping into view (part 3)

ธีร์ใส่ body brace คืออุปกรณ์พยุงหลัง  

แต่เมื่อย่าจำเป็นต้องย้ายกลับมาอยู่กรุงเทพฯ ด้วยเหตุผลทางครอบครัว ธีร์จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องย้ายตามกลับมาด้วย เนื่องจากสภาพร่างกายทำให้เขาไม่สามารถดูแลตัวเองได้เพียงลำพัง

ปัจจุบันเขาพักอาศัยอยู่กับย่าในซอยใกล้คอนโดผม

 ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านครอบครัวหลังเดิมของเขาเดินไปเพียง 10 นาที โดยเป็นบ้านสองชั้นที่มีญาติพี่น้องอาศัยอยู่ร่วมกันอย่างหนาแน่น

พอพวกเราได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง ธีร์ก็ย้ายกลับมาปักหลักอยู่ที่ซอยอมรเรียบร้อยแล้ว

เขายังคงมีปัญหาเรื่องการเดินแย่ แต่สภาพร่างกายของเขาก็คงจะต้องเป็นแบบนี้ไปตลอดชีวิต

ต่อให้รักษาตัวดีแค่ไหนก็คงไม่สามารถกลับมาสมบูรณ์เหมือนเดิมได้อีกแล้ว ถึงอย่างนั้น สภาพร่างกายโดยรวมของเขาก็ฟื้นตัวกลับมาอยู่ในเกณฑ์ที่พวกร้านค้าหรือนายจ้างทั่วไปน่าจะยอมรับเข้าทำงานได้

“ตอนที่ตัดสินใจกระโดดสะพานลอย แกเมายาอยู่หรือเปล่า?” ผมเอ่ยถามเขาตรงๆ

เขายืนยันหนักแน่นว่าไม่ได้ใช้ยาเสพติดเลยในวันนั้น และทำลงไปเพราะความเครียดจากโรคซึมเศร้ารุมเร้าล้วนๆ

หลังจากนั้นผมมักจะเดินเข้าซอยไปเยี่ยมย่าของเขาอยู่บ่อยครั้ง เพื่อพูดคุยเล่นและถามไถ่สารทุกข์สุกดิบว่าตอนนี้น้องเป็นอย่างไรบ้าง

บางครั้งเวลาที่ธีร์อยู่ด้วย พวกเขาจะชอบหยอกล้อกัน ย่าดูน่ารักและเอ็นดูหลานชายคนนี้ดี

“คุณหมอบอกว่าเขาต้องกินยาไปตลอดชีวิต แต่ถ้าเทียบกับสภาพร่างกายภายนอกแล้ว ตอนนี้ระบบสมองของเขายังทำงานดีอยู่ คิดอะไรก็เข้าใจรู้เรื่องและหัวไวดีนะ” ย่าเล่าให้ผมฟัง