Jumping into view (part 2)

กระโดดมั้ย ธีร์ถามไป

ทุกวันนี้เขาเดินหลังค่อมและก้มตัวต่ำมากจนผมแทบมองไม่เห็นหน้าเขาอีกแล้ว ท่าทางการเดินที่เคยดูเป็นธรรมชาติหายไปหมดแล้ว

ในอดีตผมมักจะเดินตามหลังเขาในซอยพลางนึกชื่นชมในความพลิ้วไหวในทุกย่างก้าวของเขา

ธีร์เล่าให้ฟังในภายหลังว่า ตอนนี้เขาได้รับสิทธิ์ทำบัตรประจำตัวคนพิการและได้รับเงินเบี้ยความพิการรายเดือนแล้ว แต่เขาก็ยังคงมีปัญหาใหญ่ในการหางานทำอยู่ดี 'ไม่มีใครเขาอยากจ้างคนพิการหรอกครับพี่' เขาบอกกับผม

เห็นได้ชัดว่าธีร์รู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไปแล้ว ในวันที่ 28 กันยายน เขาได้โพสต์ภาพถ่ายของสะพานลอยลงบนเฟซบุ๊ก พร้อมกับเขียนข้อความถามเชิงตัดพ้อชะตากรรมว่าเขาควรจะกระโดดลงไปอีกรอบดีหรือไม่ โดยระบุว่า:

“กระโดดอีกทดีปะวะ สมักงานที่ไหนก็ไม่มีใครรับ”

โชคดีที่เขาไม่ได้ทำตามที่โพสต์ในครั้งนั้น เพราะยังมีเพื่อนอีกหนึ่งหรือสองคนเข้ามาคอมเมนต์เตือนสติ และคอยกระตุ้นให้เขาฮึดสู้ต่อไป

หลังจากนั้น ธีร์ใช้เวลาใช้ชีวิตอยู่ที่จังหวัดฉะเชิงเทรากับยายเป็นเวลาประมาณสองถึงสามปี [2022-2025]

เขาโชคดีที่สามารถหางานทำในโรงงานแห่งหนึ่งได้สำเร็จและทำงานที่นั่นต่อเนื่องมาได้ราวสองปี