Dissolving in tears  (Part 1, final)

โต๊ะแปดตอนมืดๆ หันกลับไปถึงหน้าปากชุมชน

กลับมาที่โต๊ะแปด มีวันหนึ่งตอนที่ผมยังดูแลน้องอยู่ พวกป้าๆ ก็เรียกผมมาคุยที่แถวโต๊ะแปด

แกเห็นน้องนอนอยู่ใต้ต้นไม้เลยเรียกให้ผมไปปลุกน้องมากินข้าว
ผมก็ไปปลุกน้องตามปกติ แต่พอเห็นสภาพเค้าที่ตัวสกปรก เลือดซึมออกจากแผลเหวอะที่ขา (เดี๋ยวจะอธิบายทีหลัง) แถมนุ่งเสื้อผ้าพะรุงพะรังอีก มันทำให้ผมสะเทือนใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว จู่ๆ ก็ร้องไห้ออกมาต่อหน้าทุกคนเลย
ผมไม่น่ามาหลุดฟอร์มขนาดนี้จริงๆ แต่ผมทนเห็นเค้าปล่อยตัวเองจนเหลือสภาพแบบนี้ไม่ได้

พอเห็นผมร้องไห้ น้องก็พูดนิ่งๆ แค่ว่า 'ไมเคิลอย่าร้อง' เค้าพูดเหมือนไม่รู้สึกอะไร
น้องน่าจะรู้ว่าสภาพตัวเองดูแย่มาก และรู้ว่าผมเป็นห่วง แต่ในเมื่อเค้าเลือกทางนี้ไปแล้ว และตอนนั้นก็ยังไม่พร้อมกลับบ้าน
ถึงแกจะไม่พูดออกมา แต่พวกป้าๆ คงมองว่าผมแปลกๆ เพราะจริงๆ พวกแกไม่ได้สงสารน้องขนาดนั้นหรอก แกแค่น้อยใจและเอือมระอามากกว่าที่ทั้งแม่ทั้งลูกดื้อดึงไม่ยอมคืนดีกันสักที แล้วชอบเอาปัญหาครอบครัวมาเดือดร้อนรบกวนชาวบ้าน

มีอีกวันหนึ่ง ผมกำลังพาน้องเดินออกจากซอยโต๊ะแปดเข้าตรอกไปส่งที่บ้านวุฒิ แต่น้องแอบได้ยินพวกป้าๆ บ่นทำนองว่า ‘ทำไมแม่เค้าไม่เลี้ยงลูกให้มันดีกว่านี้’
แกคงหมายถึงว่าพวกเราต้องมาคอยดูแลแทนจนแม่เค้ากลายเป็นหนี้บุญคุณเราไปแล้ว ถ้ารวมยอดเงินค่าเลี้ยงดูคอยประคองชีวิตน้องตั้งแต่โดนไล่ออกจากบ้าน บิลทั้งหมดก็น่าจะทะลุหลายพันบาทแล้วละมั้ง
ป้าพวกนี้ก็พูดลอยๆ ไปเรื่อย แต่พอน้องได้ยินก็โมโหมาก ‘พวกแม่งด่าแม่ผม ไอ้เหี้ย’ น้องพูดกับผม แต่ไม่ได้หันไปตอบโต้พวกแก