ขาดไหวพริบ (Tactless)
ฝรั่ง M คนพูดตรงอย่างไม่เกรงใจใคร ซึ่งเป็นคนเปิดเผยความลับเรื่องลูกสาวที่ Isra ปกปิดไว้ ตอนนี้หันหลังให้ร้านของ Mum แล้ว และสาบานว่าจะไม่กลับมาอีกฝรั่ง M อาศัยอยู่ห่างจากร้านไปแค่หัวมุมถนน และเป็นลูกค้าประจำของร้าน Mum มาหลายปี เขาเป็นคนที่สามารถนั่งดื่มคนเดียวได้อย่างสบายใจ คอยมองดูผู้คนและความเป็นไปของโลกภายนอก
สถานการณ์อันสงบสุขเช่นนั้นอาจดำเนินต่อไปได้ หากฝรั่ง J ชาวต่างชาติจากทางเหนือของอังกฤษ ซึ่งเดินทางมาเยี่ยมเป็นครั้งคราว ไม่ได้ปรากฏตัวขึ้นและทำให้กิจวัตรอันแสนสบายของเราต้องปั่นป่วน
สองคืนหลังจากฝรั่ง J เดินทางมาถึงกรุงเทพฯ ฝรั่ง M ก็ถือโอกาสบอกเขาว่า Isra แฟนสาวของเขาปิดบังความจริงเรื่องลูกสองคน โดยก่อนหน้านี้เธอบอกว่ามีลูกเพียงคนเดียว
Isra เป็นน้องสาวของ Mum เธอมีลูกชายและลูกสาว ก่อนหน้านี้เธอยอมรับว่ามีลูกชายเพียงคนเดียว ส่วนเด็กอีกคนอ้างว่าเป็นหลานสาว
ในเวลานั้น ลูกทั้งสองคนพักอยู่กับเธอในกรุงเทพฯ หลังเดินทางมาจากอีสานในช่วงปิดเทอม แต่ไม่นานหลังจากแฟนหนุ่มมาถึง เธอก็ส่งเด็ก ๆ กลับไป เพื่อให้เธอกับฝรั่ง J ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันตามลำพัง
Isra บอกว่าเธอไม่เคยเล่าเรื่องลูกสาวให้ฝรั่ง J ฟัง เพราะไม่อยากเพิ่มภาระทางการเงินให้เขา เขาส่งเงินมาให้เธอทุกเดือนจากต่างประเทศ
ก่อนหน้านี้ผมเคยเปรยกับฝรั่ง J แล้วว่าเด็กสาววัยรุ่นที่เขาเห็นเดินไปเดินมาอยู่กับ Isra ไม่ใช่แค่หลานสาว แต่ฝรั่ง M ไปไกลกว่านั้น โดยเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง ทั้งสองออกไปดื่มด้วยกันไม่กี่คืนหลังจากฝรั่ง J มาถึง และฝรั่ง M ก็ตัดสินใจว่าเขาไม่อาจเก็บความลับจากเพื่อนคนนี้ได้อีกต่อไป
ฝรั่ง J ไม่พอใจที่ต้องมารู้ความจริงจากเพื่อนชาวต่างชาติ แทนที่จะได้ยินจากแฟนสาวของตัวเอง เขาจึงต่อว่าเธอ แต่โชคร้ายที่ระหว่างการทะเลาะกัน เขากลับเอ่ยชื่อพวกเราทั้งสองคนเข้าไปด้วย
เมื่อความจริงถูกเปิดเผย Mum กับน้องสาวต่างก็อยากรู้ว่าใครพูดอะไรกับใครบ้าง
คนแรกที่ถูกสอบสวนคือผม Mum ซักถามผมอย่างละเอียด ผมบอกเธอว่าผมไม่ได้เปิดเผยความลับของ Isra ซึ่งก็เป็นความจริง (ผมแค่พูดเป็นนัย ๆ เท่านั้น)
จากนั้นไม่กี่คืนต่อมา ขณะที่ฝรั่ง M นั่งอยู่ที่ร้าน Mum ก็เปรยขึ้นมาว่าคนที่บอกเรื่องนี้ให้ฝรั่ง J ฟังจริง ๆ แล้วน่าจะเป็นเขา
ฝรั่ง M พูดภาษาไทยไม่ได้ ส่วน Mum ก็พูดภาษาอังกฤษได้น้อย แต่ Jiab แฟนสาวชาวไทยของเขาอยู่ที่นั่นด้วย Mum จึงหันไปพูดกับเธอแทน
“ฉันคิดว่าแฟนคุณโทรศัพท์หาฝรั่ง J หรือไม่ก็ส่งข้อความไปหาเขา” เธอบอก Jiab
พูดกันตรง ๆ แบบนั้นเลย คนไทยไม่ได้ขึ้นชื่อเรื่องชอบเผชิญหน้ากัน ตรงกันข้าม พวกเขามักทำทุกวิถีทางเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะ แต่ก็ไม่ได้ขึ้นชื่อเรื่องความมีชั้นเชิงในการพูดเช่นกัน
ในที่สุดฝรั่ง M ก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น และรีบออกมาปกป้องตัวเองทันที แฟนสาวของเขาก็ช่วยพูดเสริมด้วย
“ผมไม่เคยส่งข้อความหรือโทรหาเขาตอนที่เขาอยู่ในอังกฤษเลย” เขาพูดอย่างแข็งกร้าว
“เขาไม่เคยโทรหาใครเลยค่ะ” Jiab ช่วยเสริมอย่างมีน้ำใจ
แต่ในตอนแรก ฝรั่ง M เข้าใจว่าแฟนสาวกับ Mum กำลังนินทาเขาอยู่
“ผมตัวเล็กก็จริง แต่ถ้าใครมาทำให้ผมโมโห ผมจะโกรธมาก และคุณไม่อยากยั่วให้ผมโมโหไปมากกว่านี้หรอก” เขาคำรามใส่แฟนสาว
ผมพยายามขอให้ทุกคนใจเย็นลงและเลิกพูดถึงเรื่องนี้ ในที่สุดเราก็ตกลงกันว่า ฝรั่งอีกคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในกรุงเทพฯ ต่างหากที่เป็นคนเปิดเผยความลับอันน่ารังเกียจนี้ เพราะเขาโทรหาฝรั่ง J ที่อังกฤษเป็นประจำ
การโยนความผิดให้ชายคนนี้เป็นเรื่องปลอดภัย เพราะเขาไม่ได้กำลังนั่งอยู่กับเรา และแทบไม่เคยมาที่ร้านด้วย นอกจากนี้ เขายังมีความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยราบรื่นกับสามีของ Mum ด้วย จึงกลายเป็นคนที่เหมาะจะรับเคราะห์แทนได้ง่าย ๆ อีกคนหนึ่ง
อย่างไรก็ตาม ก็เป็นไปได้เช่นกันว่าฝรั่งทั้งสองคนต่างก็เล่าเรื่องนี้ให้ผู้มาเยือนที่หลงเชื่อคนอื่นง่าย ๆ ฟัง
เหตุการณ์ไม่น่าพึงประสงค์นี้เกิดขึ้นเมื่อเกือบสองสัปดาห์ก่อน นับแต่นั้นมา ทั้งฝรั่ง M และแฟนสาวก็ไม่ได้กลับมาที่ร้านอีกเลย ตอนนี้ฝรั่ง M ไปดื่มที่ร้านอีกแห่งหนึ่งซึ่งเขาไปเป็นประจำ อยู่คนละฝั่งของแม่น้ำเจ้าพระยา
วันก่อนเขาบอกผมทางโทรศัพท์ว่าไม่มีความตั้งใจจะกลับมาที่ร้าน Mum อีกแล้ว
“เราตัดสินใจแล้วว่ามันยุ่งยากเกินไป” เขาบอก
ฝรั่ง J ยังคงมาที่ร้าน Mum เพราะแฟนสาวของเขาช่วย Mum ดูแลร้าน อย่างน้อยก็ในช่วงที่เขาอยู่กรุงเทพฯ
อย่างไรก็ตาม หากเขาต้องการพบฝรั่ง M เขาก็ต้องข้ามแม่น้ำไปหา ซึ่งเมื่อคืนเขาก็ทำเช่นนั้น Isra ไม่ได้ไปด้วย เพราะเธอบอกว่าไม่อยากนั่งฟังฝรั่งสองคนคุยกันตลอดทั้งคืน
เมื่อดื่มกันเสร็จที่ฝั่งโน้น ฝรั่ง M กับ J ก็นั่งแท็กซี่กลับมาด้วยกัน แต่แทนที่จะมาดื่มต่อที่ร้าน Mum เหมือนเมื่อก่อน ทั้งสองกลับแยกย้ายกันไป และตอนนี้ฝรั่ง M จะตรงกลับบ้านทันที
เมื่อคืนผมมองดูขณะที่ฝรั่ง J ลงจากแท็กซี่เพื่อมานั่งกับผมที่ร้าน Mum ส่วนฝรั่ง M ก็นั่งรถต่อไปตามซอยเพื่อกลับบ้าน
ผมรู้สึกเศร้า เพราะผมเองก็เสียเพื่อนไปคนหนึ่งด้วยเช่นกัน
ผมกับฝรั่ง M เคยนั่งอยู่ที่ร้าน Mum ด้วยกันจนฟ้าสางอยู่บ่อย ๆ คุยกันถึงเรื่องที่ไม่ได้ลึกซึ้งไปกว่าการถกเถียงกันว่าใครทำซุปไก่ในซอยนี้อร่อยที่สุด
ผมไม่อยากข้ามแม่น้ำไป เพราะไม่รู้จักใครที่ฝั่งโน้น และเมื่อฝรั่ง J เดินทางกลับบ้านในอีกประมาณหนึ่งสัปดาห์ ผมก็คงแทบไม่มีชาวต่างชาติให้คุยด้วยในช่วงดึกอีกแล้ว
ฝรั่ง J โทษแฟนสาวของตัวเองสำหรับเรื่องราวอันน่ารังเกียจทั้งหมด เพราะเธอเป็นคนโกหก แต่ผมกลับโทษฝรั่ง J ที่ลากชื่อพวกเราเข้าไปพัวพันกับเรื่องทะเลาะเบาะแว้งในครอบครัวของเขาเอง
ลองนึกภาพการสนทนาเช่นนี้ระหว่างคู่รักสองคนที่ฉลาดและรู้จักรับมือกับการต่อสู้ดูสิ
“ใครเป็นคนบอกคุณ? ฉันต้องรู้ให้ได้!” Isra พูดอย่างโกรธเกรี้ยว
“อ๋อ เขาไง [ใส่ชื่อคนที่เกี่ยวข้องตรงนี้] เป็นคนบอก” ฝรั่ง J ตอบอย่างว่าง่าย
ไม่ใช่สิ ไม่ควรเป็นอย่างนั้น แล้วการแข่งขันอันสนุกสนานระหว่างชายหญิงหายไปไหนหมด? ลองใหม่อีกครั้งดีกว่า
“ใครเป็นคนบอกคุณ? ฉันต้องรู้ให้ได้!” Isra พูดอย่างโกรธเกรี้ยว
“อย่าลากเพื่อนผมเข้ามาเกี่ยวด้วยเลย ประเด็นสำคัญจริง ๆ คือทำไมคุณถึงโกหกต่างหาก” ฝรั่ง J ตอบอย่างมีชั้นเชิง
เพราะความสะเพร่าของตัวเอง ฝรั่ง J จึงทำให้มิตรภาพระหว่างผมกับ Mum และ Isra ตกอยู่ในความเสี่ยงก่อน แล้วต่อมาก็ยังผลักไสฝรั่ง M ลูกค้าประจำที่คบค้ากันมาหลายปีให้หนีหายไปจากร้านจนได้
ตอนนี้ Mum เสียดายกับสิ่งที่เกิดขึ้น คืนก่อนเธอบอกฝรั่ง J ว่าเพื่อนปากตรงของเขาสามารถกลับมาที่ร้านได้ทุกเมื่อ
“ไม่มีใครโกรธเขาหรอก เพราะสุดท้ายแล้วเราก็เหมือนครอบครัวเดียวกัน” เธอบอก
Mum เข้าใจผิด ฝรั่ง M ไม่คิดว่าตัวเองทำอะไรผิดเลย เขาแค่อยากนั่งดื่มอย่างสงบ และคิดว่าจะทำเช่นนั้นได้ที่ร้าน Mum
เขาคงทำได้เช่นนั้นต่อไป จนกระทั่งฝรั่ง J จอมซุ่มซ่าม ซึ่งเป็นเพียงแขกขาจรที่แวะเวียนมาแถวนี้เป็นครั้งคราว และมีความไม่รู้จักกาลเทศะพอ ๆ กับว่าที่น้องสะใภ้ชาวไทยของเขา โผล่เข้ามาและทำลายทุกอย่างจนหมดสิ้น

No comments:
Post a Comment
เขียนเป็นไทยหรืออ้งกฤษก็ได้คับ Thai or English is fine...