Tuesday, 15 May 2007

พรสวรรค์ที่ซ่อนอยู่ (Hidden talents)

พรสวรรค์ที่ซ่อนอยู่ (Hidden talents)

“ขอดื่มของคุณบ้างได้ไหม?” เพื่อนคนหนึ่งถามผม ผมกำลังดื่มวิสกี้จากขวดที่เพิ่งซื้อมา

แน่นอนว่าผมตอบตกลง...คำว่า “เพื่อน” ทำให้เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอม แต่พอเริ่มดื่มแล้ว Kong นักศึกษากฎหมายก็หยุดไม่ได้ ทุกครั้งที่เขาขอ ผมก็ต้องตอบตกลงทุกครั้ง

เขารู้ว่าผมไม่พอใจ แต่ก็ยังดื่มต่อไปอย่างไม่สนใจ หนึ่งแก้ว สองแก้ว คงไม่มีใครว่าอะไร...แต่ถ้าทำอย่างนี้ตลอดทั้งคืนเหมือนที่เกิดขึ้นในคืนนั้น มันก็เริ่มน่ารำคาญ แม้แต่โจรสลัดก็ยังไม่กล้าขโมยเหล้าของกันและกันไปมากขนาดนั้น ซื้อดื่มเองไม่ได้หรือไง?

เวลาที่ Kong ไม่ได้กำลังดื่มวิสกี้ของผม เขาก็จ้องผมเขม็ง เขารู้ว่าผมหงุดหงิด แต่แทนที่จะปล่อยให้เรื่องผ่านไป กลับพยายามบีบให้ผมพูดออกมาตรง ๆ นอกจากจะเมาแล้ว (ด้วยวิสกี้ของผมเอง) เขายังเริ่มมีท่าทีก้าวร้าวอีกด้วย

“มีอะไรไม่พอใจก็บอกผมมาตรง ๆ สิ” เขาพูดเสียงอ้อแอ้ เขาดื่มมาตั้งหลายชั่วโมงแล้วก่อนที่ผมจะมาถึงร้าน Mum

ผมกำลังคุยกับฝรั่ง J และพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่สนใจ Kong พอสิ้นคืน วิสกี้เกือบทั้งขวดก็หมดไป ส่วนใหญ่เป็นฝีมือเขานั่นเอง ต่อมา Mum บอกผมว่าเขาติดเงินค่าของที่ร้านมาหลายสัปดาห์แล้ว

ผมปลอบใจตัวเองว่าเมื่อตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เขาคงปวดหัวน่าดู และผมก็แอบหวังว่าเมื่อพบกันอีกครั้ง เขาอาจจะขอโทษบ้าง

แต่กลายเป็นว่าผมพบเขาอีกครั้งในคืนถัดมา เขารู้สึกแย่จริง ๆ เมื่อตื่นขึ้นมาในเช้าวันนั้น แต่เรื่องขอโทษนั้น ผมไม่เห็นวี่แววของความสำนึกผิดเลย ตรงกันข้าม เขาประกาศว่าต้องการดื่มวิสกี้ของผมเป็นคืนที่สองติดต่อกัน

“ผมดื่มมาตั้งแต่บ่ายแล้ว...คืนนี้ขอดื่มวิสกี้ของคุณอีกได้ไหม?” เขาถามอย่างมีความหวัง

ผมทำงานมาตลอดช่วงบ่าย จากนั้นก็ใช้เวลาอีก 90 นาทีสอนภาษาอังกฤษให้ลูกชายของ Mum ที่ร้านของเธอ ขณะที่เขากำลังเมาหัวราน้ำ ผมกลับกำลังทำสิ่งที่มีประโยชน์และเป็นงานเป็นการ

ผมไม่อยากแบ่งปันอะไรกับเขาอีก จึงทำเป็นไม่สนใจคำขอของเขา ในที่สุดเขาก็ไปหาขวดที่เหลืออยู่จากที่ไหนสักแห่งได้ จึงไม่ต้องมารบเร้าผมอีก

แน่นอนว่าเขาเมาอีกจนได้ แต่ครั้งนี้ผมนั่งดูอยู่เฉย ๆ ได้อย่างสบายใจ ขณะที่เขาทำตัวเป็นตัวตลกเสียเอง

Mum กำลังเล่าเรื่องเมื่อ 19 ปีก่อน ตอนที่เธอพบสามีครั้งแรกและเดินทางจากต่างจังหวัดเข้ามากรุงเทพฯ เธอบอกว่าสมัยนั้น Isra น้องสาวของเธอเคยแวะมาเยี่ยมอยู่บ่อย ๆ

“ตอนนั้นผมหยิกฟู แถมผอมกะหร่องเหมือนไม้เสียบลูกชิ้น” Mum เล่า

“แล้วทำไมสามีคุณไม่ลองจีบน้องสาวคุณแทนล่ะ?” เขาถามอย่างมีชั้นเชิง

“ตอนนั้นเธอเพิ่งอายุ 13 เองนะ!” Mum อุทาน

“แต่เธอก็สวยสู้คุณไม่ได้หรอก” เขารีบพูดแก้ตัวอย่างเก้ ๆ กัง ๆ หลังจากรู้ตัวว่าพูดพลาดไปแล้ว

ก่อนหน้านั้น ฝรั่ง J ให้เงิน Mum 300 บาท เพื่อช่วยออกค่าเช่ารถให้คนขับรถพา Isra กับกระต่ายของเธอกลับไปกาฬสินธุ์ เมื่อฝรั่ง J เดินทางกลับอังกฤษในอีกประมาณหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า ถ้าเดินทางโดยรถโดยสารจะเสีย 600 บาท แต่มีคนรู้จักคนหนึ่งซึ่งขับรถกระบะไปมาระหว่างกรุงเทพฯ กับกาฬสินธุ์เป็นประจำ สามารถพาเธอกลับไปได้ในราคา 500 บาท

ฝรั่ง J รู้จักมองหาของถูกอยู่แล้ว จึงเสนอจะแบ่งค่าใช้จ่ายกับ Mum ซึ่งต้องการส่งเครื่องซักผ้าเก่ากลับไปด้วยในคราวเดียวกัน

“ใครจะยอมจ่าย 500 บาทเพื่อขนเครื่องซักผ้าใส่รถกระบะไปอังกฤษตั้งไกล?” Kong ถาม แสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์ด้านภูมิศาสตร์ที่ซ่อนอยู่

“ไม่ใช่อังกฤษ! กาฬสินธุ์ต่างหาก!” Mum อุทาน

“ผมกำลังทำตัวเองขายหน้าอยู่แท้ ๆ” เขาพูด ยอมรับความจริงที่เห็นได้ชัดด้วยตัวเอง

“ยิ่งพูดก็ยิ่งแย่ลงไปอีก” ผมช่วยเสริมอย่างมีน้ำใจ

ตอนนั้นผมเริ่มกลับมารู้สึกเอ็นดู Kong อีกครั้ง เพราะเขาเปิดเผยอย่างน่าชื่นชมว่า ทุกครั้งที่อ้าปากพูด เขากำลังทำตัวเองขายหน้า

“เมื่อคืนคุณเอาแต่ดื่มเหล้าจากขวดของฝรั่งทั้งคืนเลยนะ” Mum พูด หมายถึงผม

“เขาไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” Kong ตอบ

“ผมไม่จำเป็นต้องพูดอะไรหรอก เพราะมีโฆษกส่วนตัวคอยปกป้องผลประโยชน์ให้ผมอยู่แล้ว” ผมตอบ หมายถึง Mum

เหมือนนักมวยที่รู้ตัวว่าชกเกินไปอีกหนึ่งยก Kong ตัดสินใจว่าดื่มมามากพอแล้ว ก่อนจะเดินโซเซกลับบ้านไป

No comments:

Post a Comment

เขียนเป็นไทยหรืออ้งกฤษก็ได้คับ Thai or English is fine...