มองผ่านสายตาที่แตกต่าง (Through different eyes)

วันนี้ผมช่วยชายชราคนหนึ่งข้ามถนน แล้วเขาก็ให้พรปีใหม่แก่ผมเป็นการตอบแทน

ผมดีใจมากที่ได้รับพรนั้น เพราะเป็นครั้งแรกในช่วงเทศกาลสงกรานต์ หรือปีใหม่ไทย ที่มีใครให้พรผม

คนไทยฉลองสงกรานต์กันหลายรูปแบบ ด้วยความที่ชายคนนี้สูงวัย เขาจึงไม่ได้พกปืนฉีดน้ำ หรือพยายามฉีดน้ำใส่ผมด้วยขวดพลาสติก

เขาไม่ได้ถือถังน้ำใบใหญ่ หรือขี่มอเตอร์ไซค์ซิ่งไปมาเหมือนเด็กหนุ่มสาวจำนวนมากที่ผมเห็นในวันนี้ ขณะที่ยืนรอรถเมล์ไปทำงาน

วัยรุ่นขี่มอเตอร์ไซค์กันเป็นกลุ่ม ๆ บางครั้งมีรถผ่านไปพร้อมกันถึง 20 หรือ 30 คัน กิจกรรมจะเงียบลงชั่วครู่ ก่อนที่เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์จะดังหึ่งขึ้นมาอีกครั้ง แล้วฝูงรถก็จะคำรามผ่านไปอีกระลอก

บนถนนที่ลื่นจากน้ำ ผมเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งตกจากมอเตอร์ไซค์ ลุกขึ้นมาปัดฝุ่น แล้วขี่ต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร

ถ้าไม่ได้ขี่มอเตอร์ไซค์ เด็กหนุ่มสาวก็มักจะนั่งอยู่ท้ายรถกระบะ บางคันบรรทุกถังน้ำขนาดมหึมาขึ้นไปบนกระบะ แล้วใช้ถังพลาสติกใบเล็กตักน้ำจากในนั้น พอปาน้ำใส่คนเดินถนนไปหนึ่งถัง พวกเขาก็เติมน้ำเตรียมพร้อมสำหรับครั้งต่อไปทันที

สงกรานต์ของผมส่วนใหญ่แห้งสนิท เมื่ออายุมากขึ้น เด็กหนุ่มสาวก็เริ่มปล่อยผมไว้ตามลำพัง ตอนนี้ผมดูภูมิฐานเกินกว่าจะถูกสาดน้ำแล้ว จึงสามารถเดินผ่านตลาดได้โดยไม่ต้องกลัวว่าจะถูกซุ่มโจมตี

ในวันแรกของเทศกาลสาดน้ำ มีชายหน้าตากร้านแดดอายุราว 50 กว่าปีคนหนึ่งฉีดน้ำใส่ผม แต่ต่างจากชายชราที่ผมช่วยข้ามถนน เขาไม่ได้ให้พรปีใหม่แก่ผม เพียงแค่อยากทำให้ผมเปียกเท่านั้น

ตามประเพณีแล้ว เด็กหนุ่มสาวจะรดน้ำอบลงบนมือของพ่อแม่หรือญาติผู้ใหญ่ แล้วรับพรกลับมา แต่ถ้าเด็กหนุ่มสาวสมัยนี้ยังคงปฏิบัติตามประเพณีที่เปี่ยมด้วยความอบอุ่นเช่นนั้นอยู่ ผมก็แทบไม่เคยเห็นเลย

สิ่งที่ผมเห็นกลับเป็นภาพด้านไม่น่าดูของสงกรานต์ในที่สาธารณะ เมื่อวัยรุ่นไทยเข้ายึดครองท้องถนน แล้วปลดปล่อยตัวเองไปกับสงครามสาดน้ำที่ดำเนินต่อเนื่องหลายวันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

เวลาที่ไม่ได้สาดน้ำ พวกเขาก็เอาแป้งผสมน้ำมาป้ายหน้ากัน ขณะสาดน้ำใส่เหยื่อ พวกเขาก็เต้นไปตามเสียงเพลงที่เปิดกระหึ่มจากเครื่องเสียงที่นำติดตัวมา ผมสงสัยว่าการเต้นคงช่วยให้เลือดลมไหลเวียนดีขึ้น ร่างกายที่เปียกโชกจะได้ไม่หนาว

สำหรับเพื่อนสูงวัยของผม กิจกรรมสาดน้ำอย่างบ้าคลั่งเหล่านี้คงเป็นเรื่องน่าฉงน เพราะไม่มีอยู่ในสมัยที่เขายังหนุ่ม

ขณะที่ผมยืนอยู่หน้าอาคารคอนโดมิเนียมเพื่อรอรถเมล์ เขาก็เดินเข้ามาหยุดอยู่ข้าง ๆ

“ข้ามถนนได้อย่างปลอดภัยไหม?” เขาถาม ชายคนนี้น่าจะมีอายุราว 70 กว่า ๆ และแทบไม่มีฟันเหลืออยู่เลย “สายตาผมไม่ค่อยดี”

“ข้ามได้ครับ แต่ให้ผมพาไปดีกว่า”

ผมจับมือเขาไว้ แล้วพาข้ามถนนไปด้วยกัน

“แค่นี้ก็พอแล้ว” เขาบอกเมื่อเราข้ามไปถึงอีกฝั่ง “ขอให้คุณมีความสุขในวันปีใหม่นะ”

เขายิ้มแล้วเดินจากไป

เขาอาจกลัวเด็กหนุ่มที่ขี่มอเตอร์ไซค์ไปมา หรืออาจมองเห็นไม่ชัดจริง ๆ ก็ได้ บางทีเขาอาจลืมหยิบแว่นตามาจากบ้าน

เขาพลาดอะไรไปมากนักหรือ? สงกรานต์แบบที่เขาเคยรู้จักเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก ทุกวันนี้ก็แทบหาไม่ได้อยู่แล้ว

อย่างน้อยบนท้องถนนที่กลายเป็นสนามรบแห่งการสาดน้ำ สงกรานต์ก็เป็นของคนหนุ่มสาวไปแล้ว ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็ปล่อยให้พวกเขาสนุกกันไปเถอะ ส่วนเราก็มีวิธีใช้เวลาในช่วงวันหยุดเป็นของตัวเองเหมือนกัน