เรื่องชวนคิดจากปลาหมึก (Squid reflections)

ตอนตีสี่ “แม่” จากร้านเล็ก ๆ ที่ผมแวะไปเป็นประจำในย่านปิ่นเกล้า เพิ่งกลับมาจากตลาดสด เธอนั่งลงที่ม้านั่งในร้านเพื่อเตรียมวัตถุดิบ

เริ่มจากเด็ดก้านเห็ดออก จากนั้นก็ลงมือหั่นปลาหมึก

ต๊อก...ต๊อก...ต๊อก...

การได้นั่งข้าง ๆ เธอและมองดูเธอทำงานเป็นความรู้สึกที่อบอุ่นใจ ทำให้ผมนึกถึงเวลาที่แม่ของผมทำแบบเดียวกัน

ก่อนหน้านั้น แม่เพิ่งดุผมเบา ๆ เรื่องที่เอาแต่จ้องมองหนุ่มหน้าตาดีที่เดินผ่านหน้าร้าน

“คุณต้องหาเพื่อนให้มากกว่านี้นะ” เธอบอก

ผมก็ควรทำอย่างนั้นจริง ๆ คืนก่อนหน้านั้น แม่พยายามจับคู่ให้ผมกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มสามคนที่แวะเข้ามาที่ร้าน

เด็กผู้หญิงหนึ่งคนกับเด็กผู้ชายสองคนสั่งเป๊ปซี่ใส่ถุง เด็กหนุ่มคนหนึ่งดูเหมือนเป็นส่วนเกิน เพราะผมดูออกจากท่าทีของพวกเขาว่าเด็กผู้หญิงกับเด็กผู้ชายอีกคนเป็นแฟนกัน

ระหว่างที่แม่กำลังจัดเครื่องดื่มให้พวกเขา เธอก็ถามเด็กหนุ่มที่ไม่มีคู่คนนั้นว่าเขาสนใจผมหรือเปล่า เขามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ขณะที่เพื่อนของเขากระซิบอะไรบางอย่างข้างหู (ซึ่งคงไม่ใช่คำชมแน่ ๆ)

ผมค่อนข้างตกใจที่แม่พยายามจับคู่ผมกับเด็กที่อายุน้อยขนาดนั้น จึงรีบแทรกขึ้นมาก่อนที่เขาจะตอบ

“คุณอายุเท่าไร?”

“สิบสี่ครับ”

“คุณน่าจะหาใครที่อายุน้อยกว่านี้นะ ผมแก่เกินไปแล้ว”

“อายุเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ? คุณก็ยังต้องการเพื่อนอยู่ดี” แม่ตอบ

ขณะที่กลุ่มเด็กเดินจากไป เด็กหนุ่มคนนั้นหันมามองผมด้วยสายตาที่บอกว่าเขาผิดหวังที่ผมปฏิเสธเขา

เมื่อคืน Isra น้องสาวของแม่ก็อยู่ที่ร้านด้วย โรงเรียนปิดเทอมแล้ว ลูกสองคนของเธอจึงเดินทางกลับมากรุงเทพฯ พร้อมกับเธอจากต่างจังหวัด

Bon ลูกชายวัย 12 ปีจำผมได้จากครั้งก่อน จึงยกมือไหว้ ผมเห็น Isra บอกให้ลูกสาวซึ่งผมยังไม่เคยพบมาก่อนทำตามด้วย

Bon ชอบเล่นเกม เราช่วยกันสร้างหอคอยจากบล็อกไม้ แล้วผลัดกันดึงชิ้นส่วนออกทีละชิ้น โดยพยายามไม่ให้หอคอยพังลงมานานที่สุดเท่าที่จะทำได้

พอเบื่อเกมนั้นแล้ว เราก็หยิบเกมกระดานอีกเกมออกมาเล่น โดยใช้ตัวหมากที่มีจุดสีต่าง ๆ อยู่บนชิ้น

ผู้เล่นต้องแข่งกันต่อชิ้นหมากให้เข้ากันตามแต้มที่มี จนกว่าจะไม่มีชิ้นเหลือ หากชิ้นที่ผมมีไม่มีแต้มที่ตรงกับชิ้นบนกระดาน ผมก็ต้องหยิบชิ้นใหม่ขึ้นมา

ชายไทยคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เสนอตัวช่วย เพราะเห็นว่า Bon เก่งเกินกว่าผมจะรับมือไหว

จากนั้นชายคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ก็เสนอให้ผมกับเขาเล่นแข่งกัน โดยมีเบียร์เป็นเดิมพัน ผมจึงเรียก Bon มาเล่นแทนผม เขาชนะไปหนึ่งเกม ก่อนจะแพ้ในเกมถัดมา จากนั้น Bon ก็เรียกแม่ของเขามาช่วย เพราะเธอเคยเล่นเกมนี้กับลูกชายมาหลายครั้งและเป็นผู้เชี่ยวชาญ เธอชนะรวดไปอีกสี่เกม

ผมซื้อเบียร์ปลอบใจให้ชายไทยคนนั้นหนึ่งขวด ส่วนเขาก็ซื้อให้ผมหนึ่งขวดเช่นกัน

Farang M ชาวอังกฤษวัย 47 ปี อดีตวิศวกรระบายน้ำ ก็นั่งอยู่ที่นั่นด้วย เขาทึ่งกับความสามารถของผมในการแยกสี ต่อจุด หรือทำอะไรอย่างอื่นให้เป็นชิ้นเป็นอันไม่ได้เลย

“คราวหน้าให้คุณเล่นโอเอ็กซ์ก็แล้วกัน” เขาบอก

ถึงอย่างนั้น ผมก็สนุกกับการเล่นเกม มันทำให้เรามีอะไรทำร่วมกัน นอกเหนือจากการนั่งคุยกัน

ผมยังชอบที่มีเด็ก ๆ อยู่ที่ร้านด้วย มันปลุกสัญชาตญาณความเป็นพ่อในตัวผมขึ้นมา ความปรารถนาที่อยากเป็นพ่อ ซึ่งผมคิดว่าผู้ชายทุกคนคงมีติดตัวมาในยีนของตัวเอง

“ชีวิตเกย์มันน่าเบื่อและโดดเดี่ยว” ผมบอกแม่ ซึ่งเป็นคนอีสานและอายุเท่าผม “ผมอยากเป็นพ่อคน”

“รอให้ผัวฉันตายก่อน แล้วเราค่อยเริ่มต้นกันใหม่” เธอตอบ

แม่กับสามีของเธอ ซึ่งเคยเป็นทหารและมีอายุห้าสิบกว่า ๆ ผลัดกันเข้าเวรดูแลร้าน สามีดูแลร้านในตอนกลางวัน ส่วนแม่ออกมาทำงานตอนกลางคืน

พวกเขามีลูกชายด้วยกันหนึ่งคน เป็นเด็กฉลาดและซุกซนเกินวัย ซึ่งกำลังจะเข้าสู่วัยรุ่น

“เราเจอกันทุกวัน แล้วคุณก็เป็นคนมองโลกในแง่ดี” แม่พูด ขณะยังคงก้มหน้าหั่นปลาหมึกต่อไป

ผมแน่ใจว่าชีวิตคู่แบบนี้คงมีข้อเสียอยู่บ้างเหมือนกัน แต่เราไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้น

ถึงเวลาที่ผมต้องกลับบ้านไปนอนแล้ว

ต๊อก...ต๊อก...