หนุ่มตาอ้อนกับการถูกปฏิเสธ (Doe-eyed rejection)

หนุ่มกอล์ฟขาสั้น เป็นหนุ่มตาอ่อนโยนคนหนึ่งที่แวะมาที่ร้านแม่เกือบทุกคืน เขาขี่มอเตอร์ไซค์มา ซึ่งเป็นสัญญาณไม่ค่อยดีนัก เพราะอาจหมายความว่าเขาเป็นชายแท้ แต่เขามาคนเดียวเสมอ ซึ่งก็เป็นสัญญาณที่น่าสนใจว่าแท้จริงแล้วเขาอาจเป็นเกย์ก็ได้

คืนหนึ่งแม่ถามเขาว่าสนใจจะหาเพื่อนคู่ใจสักคนไหม

“ผมก็อยากนะ แต่ไม่มีใครเอาผม” เขาตอบอย่างเศร้า ๆ

ผมสงสัยว่าทำไมเขาถึงคิดอย่างนั้น เป็นเพราะเขาตัวเล็กและดูเป็นผู้หญิงหรือเปล่า? เขาก็มีลักษณะแบบนั้นจริง แต่คงไม่ใช่เหตุผลหรอก

เขาไม่มีเงินมากนัก และรู้ว่าสาวไทยชอบผู้ชายที่ดูแลเลี้ยงดูพวกเธอได้หรือเปล่า? นั่นดูจะเป็นคำอธิบายที่มีน้ำหนักกว่า เพราะผมเคยได้ยินเพื่อนชายแท้พูดแบบนี้มาก่อน

บางทีคำตอบอาจอยู่ที่การแต่งตัวที่ไม่เหมือนใครของเขาด้วย โดยเฉพาะความชื่นชอบกางเกงขาสั้นที่ทำให้ดูเหมือนชายแก่ กางเกงของเขาเป็นลายตารางเหมือนกางเกงนักกอล์ฟ เสื้อผ้าที่เขาเลือกใส่ทำให้ดูแก่กว่าวัย ซึ่งคงไม่ใช่สิ่งที่สาว ๆ หรือแม้แต่เกย์ส่วนใหญ่ต้องการ ต่อให้มีดวงตากลมโตและฉ่ำเยิ้มคู่นั้นก็ตาม

ผมถามแม่ว่ารู้จักเขาหรือเปล่า แม่ไม่รู้จัก แม้เขาจะแวะมาที่ร้านบ่อย ๆ เพื่ออ่านหน้ากีฬาในหนังสือพิมพ์ (แม่ขายหนังสือพิมพ์) และซื้อบุหรี่ก็ตาม

หนุ่มน่าสงสารคนนี้ดูเหงาและต้องการเพื่อน ผมเคยคุยกับเขาบ้าง แม้แต่เคยขายบุหรี่ให้เขาครั้งหนึ่งตอนแม่เดินออกไป แต่ก็ไม่เคยคุยกันนานนัก

คืนหนึ่งเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว หลังจากเขาแวะมาที่ร้านในสภาพตาละห้อยเหมือนเคย ผมก็บอกแม่ว่าผมสนใจเขา

ถ้าเขาคิดเหมือนกัน ก็อาจฝากเบอร์โทรศัพท์ไว้ให้ผมได้

“คุณนี่ชอบคนนั้นที คนนี้ที อยู่เรื่อย” แม่บ่น

ผมเคยขอให้แม่ช่วยขอเบอร์โทรศัพท์หนุ่ม ๆ ให้หลายครั้งแล้ว ตอนนี้ฟังดูแทบไม่น่าเชื่อ แต่ครั้งหนึ่งผมถึงกับเคยขอให้แม่ช่วยหยั่งเชิงหนุ่มวินมอเตอร์ไซค์ที่ดูแมน ๆ คนหนึ่งด้วย

หนุ่มคนนั้นทำงานอยู่ตรงปากซอยฝั่งตรงข้ามกับเรา เขามีดวงตาแบบคนจีนที่โดดเด่นมาก โหนกแก้มสูงที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น รอยยิ้มกว้าง และผมหยักศกที่ปรกลงมาปิดใบหน้า

แต่เขาก็มีเสียงแหลมแปลก ๆ ชอบดูฟุตบอล และตอนนี้ผมเพิ่งรู้ว่าเขาคบกับสาวในละแวกบ้านอยู่

ถึงอย่างนั้น นั่นก็เป็นเรื่องสมัยที่ผมยังหนุ่มกว่านี้ ตอนที่คิดว่าอะไรก็เป็นไปได้ ผมจึงขอให้แม่ช่วยสืบดู ซึ่งแม่ก็ทำอย่างแนบเนียน

“ชอบฝรั่งไหม?” แม่ถามหนุ่มตาจีนคืนหนึ่งตอนเขาแวะมาที่ร้าน

หนุ่มตาจีนก็ชอบอ่านหน้ากีฬาในหนังสือพิมพ์ฟรีเหมือนกัน พวกหนุ่ม ๆ ไม่ได้หยิบหนังสือพิมพ์กลับบ้าน แค่อ่านตรงแผงที่พวกเขานั่งกันอยู่ วิธีนี้ทำให้ได้อ่านโดยไม่ต้องจ่ายเงิน

เขารู้ว่าแม่หมายถึงใคร แล้วก็ส่ายหน้า

“น่ากลัว” เขาตอบ

ทุกวันนี้ เวลาผมมีน้ำใจ ผมก็แค่ส่งเบียร์ข้ามถนนไปให้หนุ่มตาจีนกับเพื่อน ๆ ที่นั่งอยู่ข้างมอเตอร์ไซค์ ฆ่าเวลาไปเรื่อย ๆ

“ขอบคุณครับ!” เขาตะโกนข้ามถนนมา

เขารู้ว่าผมชอบเขา และเวลามาที่ร้านก็ชอบสะบัดผมกลับไปมาอย่างชื่นชมตัวเอง แต่เราไม่คุยกัน เพราะอย่างที่เขาว่า มันน่ากลัวเกินไป

คืนก่อน ตอนผมมาถึงร้าน ผมกำลังรอฟังแม่เล่าผลการสืบสวนหยั่งเชิงหนุ่มกอล์ฟขาสั้นด้วยความตื่นเต้น แต่แม่กลับไม่พูดอะไร ผมจึงนั่งดื่มต่อไป

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา หนุ่มกอล์ฟขาสั้นก็ปรากฏตัวขึ้นเอง เขาอ่านหน้ากีฬา แล้วซื้อบุหรี่ห้าตัวใส่ถุงพลาสติกใบเล็ก ๆ ผมจึงถือโอกาสถามแม่ว่าเกิดอะไรขึ้น

“ได้คุยกับเขาหรือยัง?” ผมถาม

“ใคร?”

“หนุ่มคนนั้นไง”

“หนุ่มคนไหน?”

“คนที่ใส่กางเกงขาสั้นน่ารัก ๆ นั่นไง”

“อ๋อ คุยแล้ว” แม่ตอบ

เงียบไปครู่หนึ่ง

“โทรศัพท์เขาใช้ไม่ได้” แม่พูดพลางทำหน้าเก้อเขิน

ผมไม่น่าหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาถามเลย ผมยังไม่รู้ตัวอีกหรือว่าถูกปฏิเสธอีกครั้งแล้ว? ถึงอย่างนั้นผมก็ยังซักต่อ เพราะเราสนิทกัน ผมจึงทำแบบนั้นได้

“เขาบอกว่าชอบผู้หญิง ไม่ได้ชอบผู้ชาย” แม่ตอบในที่สุด

ถูกปฏิเสธอีกแล้ว ผมเริ่มชินกับเรื่องแบบนี้แล้วเมื่ออายุมากขึ้น

“ผมมีแฟนอยู่แล้วด้วย งั้นเราก็เป็นเพื่อนดื่มกันได้ก็แล้วกัน” ผมเสนอเพื่อรักษาหน้าตัวเอง และไม่ให้แม่ต้องอับอายไปมากกว่านี้

“ก็ดีเหมือนกัน แม่จะไปคุยกับเขาให้” แม่ตอบอย่างโล่งอก

ที่เขาปฏิเสธผมก็คงเป็นเรื่องดีแล้ว เพราะเราคงเข้ากันไม่ได้ ผมคงทนกางเกงกอล์ฟขาสั้นแบบนั้นไม่ไหวแน่ ๆ

แบบนี้เขาก็ใส่กางเกงขาสั้นของเขาต่อไปได้ (แม้ถ้าเขายืนกรานจริง ๆ จะถอดออกก็ได้เหมือนกัน) และเราสองคนก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ด้วย