ผจญภัยในร้านคาราโอเกะ (ตอนที่ 1) (Karaoke adventures)

ชายเกย์คนหนึ่งที่ดูเหงา ๆ อายุสามสิบกว่า ตัดสินใจเมื่อคืนว่าเขาชอบกลุ่มของเรา และอยากพาใครสักคนกลับบ้านไปด้วย

ใครก็ได้ในกลุ่ม อาจเป็นผม หรือผู้ชายอีกสามคนก็ได้

ตอนแรกเขาเสนอจะพาผมกลับบ้าน พอผมปฏิเสธ เขาก็หันไปถามบอม กะเทยในกลุ่ม แล้วก็เพื่อนชายแท้สองคนของผม คือดงกับแก๊ป

ชายเกย์ผู้โดดเดี่ยวคนนี้อายุสามสิบกว่า มีรอยยิ้มกว้าง ๆ ที่เกือบจะเป็นรอยยิ้มเยาะ เขาไม่ยอมรับคำปฏิเสธ

ในโลกตะวันตก ผู้ชายแท้มักไม่ชอบให้เกย์เข้ามาจีบ และมักจะบอกให้ไปไกล ๆ แต่ที่นี่ อัตลักษณ์ทางเพศไม่ได้เป็นส่วนสำคัญในชีวิตของคนเราถึงขนาดนั้น สำหรับเพื่อน ๆ ของผม เขาก็เป็นคนไทยคนหนึ่งเหมือนกัน หรือบางทีพวกเขาอาจมองว่าเขาเป็นเพียงคนเหงา ๆ คนหนึ่งก็ได้ พวกเขาจึงเริ่มพูดคุยกับเขา

ตอนที่เราเดินเข้าไปในร้านคาราโอเกะ Mr Lonely นั่งอยู่คนเดียว ตอนแรกผมนึกว่าเขาเป็นคนขับแท็กซี่ เมื่อเขาถามว่าผมอยู่ที่ไหน ในความมืดสลัว ผมแทบมองไม่เห็นหน้าเขา

“ผมจะไปส่งคุณที่บ้าน” เขาบอก

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เขายืนอยู่ข้างโต๊ะเราแล้วบอกผมว่าถึงเวลากลับแล้ว คนอื่น ๆ คุยกับเขา แต่เสียงดังอื้ออึงจนผมฟังไม่รู้เรื่อง

ไม่นานหลังจากนั้น เมื่อเราออกจากร้าน Mr Lonely ก็เดินตามเรามา เพราะเรากำลังกลับไปที่ร้านของแม่ ซึ่งอยู่ห่างออกไปประมาณ 50 เมตร

ที่ร้านของแม่ เขารับเบียร์ที่ผมเสนอให้ แล้วการอ้อนวอนและตื๊อก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

“กลับบ้านกับผมเถอะ”

ผมปฏิเสธเขาเป็นครั้งที่สอง และขอให้เขาอย่ามาก่อเรื่อง

Mr Lonely ดูไม่พอใจ จึงหันไปหาเพื่อนหนุ่มของผม ชื่อดง

“คุณก็รู้ว่าเขาเป็นเกย์” เขาพูดอย่างมุ่งร้าย หมายถึงผม สัญชาตญาณจับเกย์ของเขาทำงานได้ดีทีเดียว ทั้งที่เราแทบไม่ได้คุยกันเลย

“พี่ นั่นจริงเหรอ?” ดงถาม แม้จะไม่ได้ดูเป็นกังวลมากนัก

ผมเจอดงที่ร้านของแม่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เขาชวนผมกับบอมไปคาราโอเกะที่ร้านใกล้ ๆ ซึ่งเป็นที่ที่เราเจอชายผู้โดดเดี่ยวคนนี้

หลังจากออกจากร้านนั้น เราก็กลับมาที่ร้านของแม่ ซึ่งผมทิ้งข้าวของไว้

ผมปัดคำถามของดงไป เพราะเขาไม่จำเป็นต้องรู้ว่าผมชอบผู้ชายหรือเปล่า