Trapped inside a shell (7)

แอนกับฮีโร่

(ฮีโร่กับน้องฟรายเดย์)

ฮีโร่เป็นเด็กที่ไม่พูด ไม่ได้เรียนหนังสือ และอย่างน้อยในตอนนี้ไม่ได้รับการช่วยเหลือเฉพาะทางเรื่องออทิสติก แม้ยังต้องการความช่วยเหลือในหลายเรื่องของชีวิตประจำวัน

สถานการณ์ของเขาต่างจากเด็กออทิสติกอีกคนที่อยู่ลงไปตามถนนอย่างสิ้นเชิง

เด็กคนนั้นชื่อฟรายเดย์ อายุไล่เลี่ยกับฮีโร่ พูดได้คล่อง เรียนได้ดี ไปทำกายภาพหรือบำบัด และกินยา

ที่น่าทึ่งคือ เด็กสองคนนี้อยู่ห่างกันไม่ถึง 100 เมตร

พ่อแม่ของฟรายเดย์เริ่มช่วยเรื่องการพูดของเขาตั้งแต่ยังเล็ก เขาจึงพูดเก่งพอ ๆ กับเด็กวัยเดียวกันทั่วไป

ตุ๊ก ซึ่งมองเด็กทั้งสองคนเหมือนลูกชายอีกสองคน บอกว่าเธอเองก็เคยช่วยสอนให้ฟรายเดย์พูด

เขามีน้องชายชื่อเจเจ และทั้งสองคนจะลงมาที่แผงของตุ๊กเพื่อกินขนมน้ำแข็งไส

ผมเคยเจอแม่กับลุงของพวกเขา ซึ่งเป็นคนพาเด็ก ๆ มา

ดูเหมือนฟรายเดย์จะได้รับการดูแลที่บ้านดีกว่า และมีครอบครัวที่ให้การสนับสนุนมากกว่าฮีโร่โดยรวม

เวลาฮีโร่ฉี่หรืออึใส่ตัวเอง เขาไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด

วันนั้นตอนเขาฉี่ราดอย่างเอิกเกริกบนถนน จนทำให้แอนต้องออกมาขอความช่วยเหลือเรื่องค่าใช้จ่าย ฟรายเดย์กับน้องชายที่ลงมากินขนมน้ำแข็งไสพอดีหัวเราะเยาะเขาอย่างไร้ความปรานี

ฮีโร่ยืนเฉย ๆ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

แอนออกมาพร้อมถังน้ำเพื่อราดล้างทางเท้า และถามลูกชายว่าทำไมถึงเลือกตรงนั้นเป็นที่ฉี่

เธอยังบอกตุ๊กด้วยว่าสามีไม่ได้ทิ้งเงินไว้ให้ซื้อแพมเพิร์สของเด็ก ซึ่งผมก็สงสัยอยู่แล้ว เพราะหลายวันมานี้เขาไม่ได้ใส่แพมเพิร์สไว้ใต้เสื้อผ้า

เขาฉี่ราดเป็นประจำ แต่ผู้ใหญ่รอบตัวดูเหมือนจะไม่ทันสังเกต

บทสนทนาหันมาที่ผม

ผมช่วยได้ไหม?

แอนกับตุ๊กดูอยากให้ผมทำหน้าที่ ไปข้ามถนนกลับบ้าน แล้วกลับมาพร้อมเงิน

แต่ผมยืนยันว่าจะกลับบ้านไปคุยเรื่องนี้ก่อน

ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ผมคิดเรื่องราวสารพัดขึ้นมาเพื่อกันคนไทยออกจากการขอเงินจากผม

ผมวาดภาพตัวเองเป็นฝรั่งเปราะบางรายได้น้อย ซึ่งต้องพึ่งพาแฟนชาวไทยที่แข็งแรงกว่า

ผมบอกพวกเขาว่าไหมยู ซึ่งทำธุรกิจซื้อขายทางอินเทอร์เน็ต เป็นคนเลี้ยงดูผมทางการเงิน

พวกเขาอาจมองว่าผมใจอ่อน แต่คงคิดหนักถ้าต้องไปมีเรื่องกับแฟนผม ซึ่งเป็นคนไทยเหมือนกันและคงมองคำขอความช่วยเหลือของพวกเขาอย่างใจแข็งกว่าผม

แต่เรื่องนี้กลับทำให้คนไทยสนใจมากกว่าจะทำให้ถอย

พวกเขาซักไซ้เรื่องการเงินของความสัมพันธ์ระหว่างผมกับแฟน

เมื่อเห็นว่าผมไม่อยากบอกว่าผมหาเงินได้เท่าไร บางคนก็ใช้วิธีอ้อม ๆ เพื่อรีดข้อมูลออกจากผม

ผมเคยถูกถามว่าเราเช่าบ้านเดือนละเท่าไร ค่าไฟเท่าไร มีห้องกี่ห้อง และแม้แต่รถที่เราใช้เป็นรุ่นอะไร

คนที่จินตนาการเก่งยังหลอกตัวเองว่าถึงผมจะพิการ ผมก็น่าจะมีเงินช่วยเหลือหรือบำนาญจากต่างประเทศ และพ่อแม่ของผมแม้อายุมากแล้วก็คงยังส่งเงินมาให้อยู่ดี