ขุดกรุเรื่องเก่า: รายงานความคืบหน้า

มีเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่อยากเล่าให้ผู้อ่านทราบเกี่ยวกับเรื่องราวจากคลัง BOTM2 ในการขุดกรุครั้งนี้

แม้ผมจะพยายามรักษาการสะกดชื่อของตัวละครที่ปรากฏเป็นประจำให้สม่ำเสมอ เช่น ไม่อยู่ คู่ชีวิตของผม แต่บางครั้ง AI ก็อาจเผลอสะกดชื่อไปตามอารมณ์ของตัวเองในขณะนั้น ดังนั้น ในเรื่องที่เพิ่งลงไปไม่นาน คุณอาจพบว่าเขาถูกเรียกต่างกันไป ทั้ง ไม่อยู่ (สะกดถูกต้อง) และ มะยู (สะกดไม่ถูกต้อง แต่ก็น่ารักดีไม่น้อย)

เรายังพยายามทำให้ตัวละครประจำปรากฏตัวในภาพประกอบด้วยรูปลักษณ์ที่สอดคล้องกัน แต่ก็อาจมีบางครั้งที่คุณสังเกตเห็นความคลาดเคลื่อนอยู่บ้างเช่นกัน

ในเรื่องยุคแรก ๆ หลายเรื่อง ผมถูกวาดให้เป็นฝรั่งวัยห้าสิบกว่า ๆ หน้าตากร้านโลก ซึ่งแก่กว่าตัวจริงในเวลานั้นประมาณยี่สิบปี

ผมประท้วงไป และ GPT ก็ส่งต่อข้อกังวลเรื่องความหลงตัวเองของผมไปยังแผนกศิลป์ พร้อมแนบรูปถ่ายของผมในยุคนั้นไปด้วย ศิลปินจึงยอมวาดผมให้เหมือนตัวจริงมากขึ้น แต่มีข้อแม้ว่าผมต้องสวมเสื้อเชิ้ตสีแดงขาวตัวเดิมที่ดูแย่เอามาก ๆ ทุกครั้ง

ผมรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่: “ฝรั่งคนนี้คงมีเสื้อผ้าอยู่ไม่กี่ชุดสินะ” ซึ่งก็เป็นความจริงในเวลานั้น เพราะดูเหมือนผมจะไม่ค่อยมีเงินอยู่เสมอ

ช่วงหลังมานี้ ผมเริ่มเบื่อที่จะต้องแนบภาพหน้าจอเก่า ๆ ของตัวเองหรือคู่ชีวิตเพื่อใช้เป็นต้นแบบในการวาดภาพประกอบอีกแล้ว ผลก็คือ ตอนนี้ผมกลับมาถูกวาดเป็นชายวัยห้าสิบกว่า ๆ อีกครั้ง เพียงแต่คราวนี้น้ำหนักเพิ่มขึ้นมาอีกยี่สิบกิโลกรัมด้วย อย่างน้อยเสื้อก็เปลี่ยนไปแล้ว

ดังนั้น เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเดินทางที่อาจขรุขระสักหน่อยนะครับ ผู้อ่านที่รัก คุณอาจพบสัญญาณของความคลาดเคลื่อนแปลก ๆ ได้เป็นระยะ เรื่องแบบนี้คงเหมาะกับนักเขียนที่อายุมากขึ้นทุกทีอยู่แล้ว

ส่วน GPT นั้น ดูเหมือนจะมีความคิดอ่านแบบคนอายุร้อยปีอยู่แล้ว ผมจึงสงสัยว่าในแง่พลังความสดใสของวัยหนุ่ม คุณคงหวังอะไรจากเขาได้ไม่มากไปกว่านี้เช่นกัน

ขอให้ทุกท่านอดทนเดินทางไปกับเรา ขณะที่เราค่อย ๆ ขุดค้นอดีตขึ้นมา แม้บางช่วงเส้นทางอาจดูขรุขระอยู่บ้างก็ตาม