‘Let him wash his own clothes!’  (Part 1, final)

ไอธีรในวันที่เคยมีความสุขมากกว่านี้

ถ้าจะพาน้องกลับมาที่ห้อง ผมต้องรอเวลาที่แฟนไม่อยู่

เค้าไม่อยากให้ผมพาเด็กวัยรุ่นจากซอยนั้นกลับบ้านเพราะไม่รู้จักกัน
แล้วปกติผมก็ไม่เคยพาใครกลับห้องอยู่แล้ว
แต่จริงๆ แฟนผมรู้จักแม่ของน้องมานานแล้ว
ตั้งแต่เมื่อก่อนที่เราเคยจ้างแม่น้องให้ไปซักรีดเสื้อผ้าที่บ้านแม่ (แกรับงานนี้เพื่อหารายได้เสริม)
ในช่วงนั้นแม่เคยเล่าให้แฟนผมฟังว่า แกมีปัญหากับลูกชายคนโตก็คือธีร์นี่แหละ (แต่ตอนนั้นยังไม่ได้ไล่ออกจากบ้านนะ)
แฟนผมถึงรู้มาตลอดว่าน้องชอบเล่นยา ไม่ยอมทำงาน เป็นเด็กเกเร
แฟนเคยเตือนผมไว้เลยว่าห้ามไปยุ่ง
'ไอ้วัยรุ่นติดยาแถวนี้มันไม่เกรงใจใครหรอก เค้าเป็นเด็กไม่ดี' แฟนผมบอกแบบนั้น
พอผมอธิบายว่า ตั้งแต่เค้าโดนไล่ออกจากบ้าน ตอนนี้น้องไม่มีใครดูแลเลยและผมแค่อยากช่วยเค้า แฟนผมก็เข้าใจนะแต่ก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี
'ไม่ต้องเสือกเอาปัญหาในซอยนั้นกลับมาที่บ้านกู' เค้าพูดต่อ
เค้าไม่แฮปปี้ด้วยที่ตอนนี้ตัวน้องต้องมาคอยพึ่งให้ผมซักผ้าให้ แทนที่จะหัดช่วยตัวเอง
'เค้าทำเองได้ ไม่ได้เป็นง่อยขาเป๋สักหน่อย แกจะไปเหนื่อยทำให้เค้าทำไม อย่าไปดูแลจนเวอร์ขนาดนั้น'

ผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจริงๆ น้องซักผ้าเป็นรึเปล่า
แต่ตอนนั้นผมก็ต้องยอมเออออเห็นด้วยกับแฟนไปก่อน
หลังจากนั้นพวกเราเลยเปลี่ยนวิธีซักผ้าให้น้อง
โดยย้ายไปใช้เครื่องซักผ้าหยอดเหรียญ ที่มีตั้งอยู่เต็มไปหมดในซอยแทน