A fresh start (part 2)

น้องต้น เพื่อนของธีร์

จนกระทั่งวันหนึ่ง ต้น เพื่อนสนิทของเขามาเร่งเร้าให้ผมรีบไปหาธีร์ที่ร้าน

ต้นเล่าให้ฟังว่าพ่อกับแม่กำลังจะพาเขาไปเข้ารับการบำบัดที่โรงพยาบาลธัญญารักษ์ รอยตามธีร์ที่ผ่านการบำบัดจากที่นี่มาเมื่อไม่กี่เดือนก่อน

แม้ว่าตอนนี้ต้นจะเลิกเสพยาแล้ว แต่เขายังมีอาการขาดยาหลงเหลืออยู่ (post-acute withdrawal syndrome) ครอบครัวจึงเห็นพ้องต้องกันว่าควรส่งตัวเขาไปฟื้นฟูร่างกายให้หายขาด

ปกติแล้วต้นจะแวะเวียนไปหาธีร์ที่เซเว่นเพื่ออยู่คุยเป็นเพื่อนทุกวัน แต่ถ้าต้นต้องเข้าโรงพยาบาลไปแล้ว ธีร์ก็คงจะไม่มีใครคอยไปให้กำลังใจอีก ผมจึงรับคำว่าจะแวะไปหาธีร์หลังจากที่ต้นเข้าโรงพยาบาลไปแล้ว

แต่เมื่อผมไปหาธีร์ที่เซเว่นเป็นครั้งแรก พอเดินเข้าไปในร้านกลับมองไม่เห็นเขาสักที่

“น้องธีร์อยู่ไหมครับ?” ผมเอ่ยถามพนักงานที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์

เด็กคนนั้นทำหน้ามึนงง ก่อนจะหันไปถามเพื่อนพนักงานรอบ ๆ แต่ปรากฏว่าไม่มีใครรู้จักพนักงานที่ชื่อ 'น้องธีร์' สักคน ผ่านไปครู่หนึ่ง พนักงานคนเดิมถึงเพิ่งนึกขึ้นได้

“อ๋อ... พี่ธีร์ใช่ไหมคะ?”

วินาทีกระตุกวูบนั้นทำให้ผมคิดขึ้นมาได้ ว่าในแง่ของอายุแล้ว ธีร์น่าจะเป็นรุ่นพี่ของเด็ก ๆ ในร้านพวกนี้ ไม่ใช่รุ่นน้องอย่างที่ผมติดปากเรียก ผมจึงรีบแก้คำพูด “อ๋อ ใช่ครับ พี่ธีร์”

ความจริงน่าเศร้าสะกิดใจผมตอนนั้น คือในขณะที่ธีร์เอาแต่เสียเวลาไปกับเล่นยาโดยไม่ยอมทำมาหากินอะไร พวกรุ่นน้องรุ่นหลังพากันเรียนจบและก้าวเข้าสู่วัยทำงานแซงหน้าเขาไปหมดแล้ว