เวลาที่โดดเดี่ยวเกินไป
ป๊อปและเพื่อนสมัยเรียน
ป๊อปที่เรามารวมตัวกันเพื่อบอกลาในวันนี้ เป็นเด็กหนุ่มหัวรั้นและเป็นตัวของตัวเองมาตั้งแต่เด็ก 
เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนวัดช่องลม แต่มักจะโดดเรียนอยู่บ่อยๆ เพราะวิชาเรียนพวกนั้นไม่ได้สร้างความน่าสนใจให้เขาเลย
เวลาที่ผมเห็นเขาเดินเตร่ไปมาในซอยอมรช่วงกลางวัน เขามักจะอยู่ตัวคนเดียวเสมอ เพื่อนๆ ของเขายังพอมีสติที่จะเข้าเรียนหรือบางคนก็เข้าสู่วัยทำงานไปแล้ว ทำให้ป๊อปต้องเฝ้ารอเวลาที่พวกเขากลับมา แม้ว่าญาติพี่น้องหลายคนจะอาศัยอยู่แถวนั้น แต่ความสัมพันธ์กับพวกญาติที่ไม่ค่อยสนิทสนมกัน
แถมยังค่อนข้างห่างเหินกัน นั้นทำให้เวลาที่เขาต้องการความช่วยเหลือ เขาแทบไม่เคยหันไปหาพวกญาติเลย
หากเขาไปขอเงินกินข้าว บรรดาญาติๆ ที่รู้ดีเรื่องพฤติกรรมการใช้ยาของเขาก็มักจะปักใจเชื่อ
ไปแล้วว่าเขาคงเอาเงินไปทำอย่างอื่นมากกว่า
No comments:
Post a Comment
เขียนเป็นไทยหรืออ้งกฤษก็ได้คับ Thai or English is fine...