Friday, 23 March 2007

คุณชายจอมบ้วนน้ำลาย (Mr Dribbles)

คุณชายจอมบ้วนน้ำลาย (Mr Dribbles)

ผมได้เห็นเพื่อนชาวไทยในแบบที่ผมคิดว่าพวกเขาเป็นจริง ๆ แทบไม่ต้องทนกับการเสแสร้งอะไร พวกเขาก็เป็นเด็กหนุ่มธรรมดา ๆ ที่สนุกสนาน ไม่ต้องวางมาดหรือรักษาภาพลักษณ์ให้ดูดี อยากเห็นอะไร ก็ได้เห็นอย่างนั้น

เมื่อคืนก็เป็นเช่นนั้น เมื่อหนุ่มน้อยชื่อแป๋วแวะมาที่ร้านของ Mum เขาเพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน ก็เกิดอาการไออย่างรุนแรงจนแทบสำลักออกมาอย่างน่าสยดสยอง ทั้งที่ปกติเขาสูบบุหรี่วันละสามซอง แต่เมื่อวานกลับเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งซอง รวมเป็น 80 มวนเต็ม ๆ

ดูเหมือนบุหรี่จะทำให้น้ำลายของเขาเหนียวข้นเป็นเส้นยืด เขาคอยบ้วนน้ำลายลงพื้นอยู่ตลอด และใช้กระดาษทิชชูเช็ดปากไปเรื่อย ๆ พอจบคืน กองทิชชูขนาดใหญ่กับแอ่งน้ำลายก็สะสมอยู่แทบเท้าพวกเรา

ภาพที่เห็นชวนให้ขยะแขยงไม่น้อย แต่ผมสงสัยว่าแป๋วคงไม่สบายจริง ๆ ซึ่งเขาเองก็ยอมรับเช่นนั้น มีแต่คนที่กำลังมุ่งทำลายตัวเองเท่านั้นที่จะปล่อยให้ตัวเองสูบบุหรี่มากมายขนาดนี้

หลายครั้งในคืนนั้น เขาดูเหมือนกำลังหายใจลำบาก ใบหน้าเริ่มแดงขึ้นเรื่อย ๆ และเขาก้มตัวพิงโต๊ะ คล้ายกับพยายามเปิดทางให้ปอดได้หายใจสะดวกขึ้น

เขายังควบคุมน้ำลายที่ไหลออกจากปากไม่ได้อีกด้วย ในที่สุดผมก็ต้องรับหน้าที่เช็ดคางให้เขา เพราะมันเริ่มเกินกว่าที่จะปล่อยไว้ได้ตามลำพัง น้ำลายไหลเลอะคาง ใต้จมูก เสื้อ และกางเกงของเขาอยู่เป็นประจำ

แต่ภาพนั้นยังถือว่าเบาบาง เมื่อเทียบกับอาการกำเริบครั้งแรก เขาเพิ่งนั่งลง ยังไม่ทันได้พูดอะไรสักคำ ก็เกิดอาการไออย่างหนักขึ้นมา เมื่อเริ่มแล้วก็หยุดไม่ได้ ราวกับว่าเขาสูญเสียการควบคุมปอดของตัวเองไปแล้ว

น้ำลายไหลออกจากปากเป็นเส้นยาวเหนียวข้น ใบหน้าแดงก่ำ ผมต้องคอยเช็ดเสื้อและกางเกงให้เขา ราวกับกำลังดูแลเด็กเล็ก ๆ คนหนึ่ง

“ผมขอโทษ” เขาพูดด้วยท่าทางอับอาย ครั้งหนึ่งผมเคยถามเขาว่า เวลาที่สูบบุหรี่มากเกินไปจนไอ เขาทำอย่างไร

“ผมก็จุดบุหรี่อีกมวน” เขาตอบ

แป๋วเดินทางมาหาผมจากสีลม ซึ่งเป็นที่ที่เขาพักโรงแรมเมื่อคืนก่อนหน้านั้น ก่อนหน้านี้เขาโทรหาผมขณะที่ผมกำลังนั่งรถเมล์กลับจากที่ทำงาน และโทรมาอีกหลายครั้งระหว่างที่ผมนั่งอยู่ที่ร้านตามลำพัง

ผมไม่ได้คาดคิดว่าจะได้เจอเขาในคืนนั้น เพราะเขาบอกว่าที่พักอยู่ไกลเกินไป และไม่มีเงิน แต่ไม่รู้ว่าอย่างไร เขาก็หาทางมาจนได้

อย่างไรก็ตาม แป๋วไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่ดีนัก

“ผมรักคุณ แต่คุณกลัวเกินกว่าจะลองรักผม” เขาตัดพ้อ

“มันจะเป็นความรักไปได้อย่างไร เรารู้จักกันยังไม่ถึงสัปดาห์เลย” ผมตอบ

ผมบอกเขาว่าผมมีแฟนอยู่แล้ว แต่เขาไม่ได้สนใจ ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ เพราะคนไทยมักมีปฏิกิริยาเช่นนี้อยู่เสมอ การที่ผมมีใครอีกคนอยู่แล้วดูจะไม่ใช่อุปสรรคสำหรับเขา เพราะเขาคงคิดว่าตัวเองเป็นตัวเลือกที่ดีกว่า

“ถ้าเราเป็นแฟนกันไม่ได้ ก็เป็นเพื่อนพิเศษกันได้ เป็นเพื่อนที่รู้ใจกัน” ผมบอก

แป๋วเคยแต่งงานและมีลูกจากชีวิตคู่ครั้งนั้น แต่เขามีท่าทางและการแสดงออกที่ตุ้งติ้งอย่างเปิดเผยและชัดเจนเสียจนผมสงสัยว่า ความเป็นเกย์ของเขาคงไม่ใช่สิ่งที่เพิ่งค้นพบเมื่อไม่นานมานี้ นี่ไม่ใช่บทตัวประกอบ แต่เป็นบทนำเต็มตัว

หลังจากพูดคุยกันอยู่ประมาณชั่วโมงหนึ่ง ดูเหมือนว่าเราทั้งคู่จะไม่ได้ข้อสรุปอะไร เขาขอยืมโทรศัพท์ผมโทรหาพ่อที่อยู่ทางอีสาน

“พรุ่งนี้ผมจะนั่งรถกลับบ้าน” เขาบอก

“พ่อสอนให้ผมเข้มแข็ง อย่าไว้ใจใคร” เขาพูดอย่างท้าทาย พลางเปิดกระเป๋าสตางค์ให้ผมดู ข้างในมีบัตรเครดิตอยู่หลายใบ

“ผมมีเงินเยอะแยะ ไม่ต้องพึ่งใครทั้งนั้น”

ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็ลุกจากโต๊ะ เรียกแท็กซี่ แล้วเดินทางกลับโรงแรมโดยไม่พูดอะไรสักคำ เหมือนกับที่เขาทำเมื่อคืนก่อน

ผมหวังว่าเมื่อกลับถึงบ้าน พ่อแม่ของเขาจะสังเกตเห็นว่าลูกชายกำลังไม่มีความสุขและสุขภาพไม่ดี และสามารถให้การดูแลเอาใจใส่ที่เขาต้องการได้

เห็นได้ชัดว่าเขาคิดว่าผมไม่พร้อมจะทำเช่นนั้นให้เขาด้วยตัวเอง ซึ่งที่จริงไม่ใช่เลย ผมเพียงแต่ไม่สามารถเป็นแฟนกับเขาได้

ไม่ใช่ความผิดของเขาที่ผมกลัวจะลองทำอะไรที่แตกต่างออกไป แต่ผมไม่มีทางตอบแทนความซื่อสัตย์ที่แฟนของผมมีให้ตลอดหลายปี ด้วยการทิ้งเขาไปหาหนุ่มน้อยที่ผมเพิ่งรู้จักไม่ถึงสัปดาห์ ไม่ว่าเด็กคนนั้นจะต้องการความช่วยเหลือ ไม่มีความสุข หรือเปราะบางเพียงใดก็ตาม

No comments:

Post a Comment

เขียนเป็นไทยหรืออ้งกฤษก็ได้คับ Thai or English is fine...