Monday, 18 November 2019

Life as a druggie (2)


หน้าปากซอยอมรมุ่งไปถึงแยกทางตลาดนางลิ้นจี่
ขอพูดถึงบรรยากาศที่โต๊ะแปดตอนมืดๆหน่อย
คนขี้ยาแต่ไม่มีเงินซื้ออย่างน้องธีร์
ต้องอาศัยน้ำใจเพื่อนถ้าอยากเล่น
น้องชอบนั่งที่โต๊ะแปดรอเพื่อนที่เล่นประจำมาเลี้ยง
บางทีเค้าจะรอข้างในก่อน พอได้เห็นขาใหญ่กำลังเดินออกไปยังโต๊ะแปดนั้น
น้องจะลุกขึ้นรีบเดินติดตามเค้าทันทีโดยไม่บอกใคร  เพื่อจะขอแบ่งยาเล่น
หรือว่าถ้าตั้งตัวนั่งรอที่โต๊ะแปดไปแล้ว เมื่อได้เห็นเพื่อนเล่นมาถึง น้องจะยิ้มแย้มใส่ให้และถามว่า ‘จะดูดมั้ย ขอเป็นเพื่อนเล่นด้วยกัน’
บางคนก็ให้ บางคนก็เงียบลง แสดงว่า ไม่มีตังค์เล่นเช่นกันหรือไม่อยากแบ่ง
ถ้าน้องไม่ได้ยา เค้าจะขอดูดบุหรี่ธรรมดาก่อนก็ได้
ดูดเสร็จแล้ว จะนั่งรอ รอ แล้วก็รอต่อไปอีก
พวกขี้ยาอาจจะนั่งแบบนี้ทั้งคืน
เจริญเนอะ
-
คนเสพยาต้องมีผู้จำหน่ายหรือแหล่งที่เค้าจะได้ยามาเสมอ
นอกจากพวกพี่ที่ชอบมั่วสุมที่โต๊ะแปดนั้น ที่ซื้อยาข้างนอกไว้ไปจำหน่ายข้างใน
น้องได้ไปรู้จักเด็กวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่ตึกแถวใกล้บ้านเรา ที่เล่นยากันอีกกลุ่มหนึ่ง
บางครั้งเค้าอาจจะแวะไปหาพวกนี่เพื่อขอยาเค้า
แต่ถ้าขอยาไม่สำเร็จ น้องจะไปหาเด็กวัยรุ่นที่ริมข้างถนนเชื้อเพลิงก็ได้
ถนนเชื้อเพลิงเป็นที่แหล่งกระจายยากัญชาแถวๆบ้านเรา
บางครั้งน้องอาจจะหายตัวไปหลายวัน โดยไม่บอกใครว่าจะไปทำอะไรหรือกลับเมื่อไร
เค้าน่าจะไปทำ drug tour  นั้นเอง
คือเดินเที่ยวคนเดียวออกไปหาแหล่งยาเพื่อจะตอบสนองความต้องการตัวเอง
แต่หาว่าน้องไม่ขยันในเรืองของจัดหายาเล่นมิได้
ถ้าน้องอยากได้ยาเล่นโดยใช้วิธีง่ายที่สุด
เค้าจะสั่งทางเน็ตก็ได้
น้องมีเพื่อนที่จำหน่ายยาแถวบ้านอีกคนหนึ่ง ที่เค้าติดต่อทางแมสเซนเจอร์เวลาอยากเล่น
แค่เข้าร้านเน็ตใกล้บ้านพี่วุฒิ แล้วก็เปิดแอพหาเพื่อนคนนี้ ยาก็ใกล้ถึงมือแล้ว
อยากเล่นอะไรก็สั่งยาทางเพื่อนใจดีคนนี้ก็ได้
เห็นมั้ยว่าน้องลงทุนเวลาเยอะสมควรแก่การจัดหายาเสพ

now, see here

No comments:

Post a Comment

เขียนเป็นไทยหรืออ้งกฤษก็ได้คับ Thai or English is fine...

โพส์ตเด่น

ปิดสวิทช์ไม่เป็น

  สวัสดีตอนเช้าจากวิทยุ! ได้ยินเสียงพูดเบาๆทุกครั้งที่เดินไปใกล้เครื่องวิทยุนาฬิกา ที่ตั้งอยู่หัวเตียง เมื่อเช้าก็เช่นกัน มีเสียงผู้ชายสองคน...

โพส์ตนิยม