Thursday, 21 December 2017

อดีตวงเหล้า (2)


เรื่องของอดิตวงผม ตอนที่ 2 จบ
ต่อจากเมื่อวานนะคับ
ย้อนกลับไปถึงวันเกิดแม่ ของปีที่แล้ว
ผมเลิกงาน เสร็จแล้วเดินมาที่บ้านเค้าอย่างเหมือนเคย
เค้าเริ่มปาร์ตี้กันตอนเย็นโน่น
อยู่ใต้โต๊ะไม้โยกคลอนๆ ใหญ่ๆ นั้น เป็นป่าช้าขวดเหล้า มีขวดโดนทิ้งไป
ตั้งหกขวด ก็ว่าได้
ทุกคนมึนเมาหันมองหาฝรั่งด้วยตาเดียวกัน
ผมรู้ดี มันถึงตาเราแล้วที่ต้องออกตังค์เลี้ยงเหล้าเป็นของขวัญแม่
เพื่อเหล้าไม่ต้องขาดสาย เพราะพวกนี้ชอบหงุดหงิดเวลาเหล้าใกล้หมด
แต่ผมกลับไม่ยอมออก
คือพกเงินมาไม่พอ
นอกนั้นผมไม่อยากนั่งกิน
ผมพึ่งเลิกงานมา อารมณ์ยังเสียๆ เครียดๆ อยู่
ทุกคนงงเป็นไก่ตาแตก
ฝรั่งไม่ยอมออกเงิน นี่วันเกิดแม่นะโว้ย!
จะดิ้นรนออกจากสถานะการเคร่งเครียดนี้ยังไงดี
ตอนแรกคิดว่าน่าจะหาทางลับๆล่อๆ กลับบ้าน
แต่ไม่ทันจะคิด หรือลงแผนหนีไป
จะมีน้องกวนๆ ดื้อๆ คนหนึ่ง ในวง
มาจับมือบอกผมว่า จะพาไปกดตังค์ดีกว่ามั้ย
อ้าว
คุณต้องเอาเงินผมไปเลี้ยงแม่ให้ได้ใช่มั้ย
หรือเค้าอยากช่วยผมรักษาหน้าเสียๆของผมอยู่ ไม่รู้
แต่ดูเหมือนไม่เชื่อผมเลย
เราไม่ใช่นักโทษที่ต้องล่ามด้วยโซ่ตรวนหรอกนะจ๊ะ
ไม่ได้ทำอะไรผิดนะที่รัก
ไม่ขโมยตังค์ ไม่โกหกใคร
ไม่ต้องบังคับใจผมก็ได้
ผมจะยอมนิสัยทะลึ่งๆยังนี่ของน้องทำไม
ผมเลยปฏิเสธไปแล้วเดินออกไป
....

แต่ว่า...
พอเช้าในวันรุ่งขึ้น ผมรู้สึกผิด เลยเดินเข้าซอยอมร (ร้านขายเหล้ามีเปิด
24 ชม สะดวกดี )
ซื้อเหล้า 285 ขวดหนึ่ง
พอเสร็จ ผมปั่นจักรยานไปซื้อกระดาษห่อของขวัญกับการ์ดที่ท็อปส์อีก
แฟนเราจัดห่อของขวัญนี้ให้ดูสวย
แล้วเย็นนั้นผมก็เอาไปให้แม่ที่บ้าน
เขียนคำอวยพรวันเกิดด้วยตัวผมเอง
แม่บอกว่าพอจะอ่านภาษาไทยผมออกได้ อิอิ
แต่สุดท้ายไม่ได่ช่วยอะไร
เพราะหลังจากนั้นมีคนแกนนำในวงบอกผมว่า
คนในวงเอาเรื่องที่ผมไม่ได้ซื้อของขวัญในวันเกิด มาคุย
แล้วตกลงกันว่าจะไม่ให้ผมกลับมาอีก
คือเราต้องเลิกคบกัน
รู้จักกันสองปีกว่า เลิกคบเรื่องแค่ค่าเหล้า (ผมปากจัดในบางครั้งอาจจะมี
ส่วนด้วย ต้องยอมรับ)
แต่มันคุ้มมั้ย
ไม่น่าจะเกิดขึ้นแบบนี้
....
ถึงปัจจุบันนี้
เราเลิกคบวงนั้นเรียบร้อยแล้ว
อาจจะเหงาบ้าง
แต่เงินเต็มกระเป๋า
ก่อนหน้านี้ ผมทำโง่ไปหน่อย
ชอบช่วยคนในซอย คนในวง คนไหนก็ได้ที่แบมือขอเงินเลย
ถ้านิสัยและหน้าตารูปหล่อพอใช้ได้นะ อิอิ
แม้ว่าเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่ ผมก็ออกเงิน
ช่วยนี่นั้นโน่น จนแฟนไม่พอใจ
ผมเสียใจกับความโง่ตัวเอง
เพราะให้เงินไปแล้ว จะรับอะไรกลับคืนมั้ย
เค้าเรียกว่า บทเรียนชีวิต
หรือถ้าเป็นดารา เราต้องตั้งหน้าเฉยแล้วบอกว่า รู้เท่าไม่ถึงการค่ะ
ผลที่ได้จากประสบการณ์นั้นก็คือ
ผมอ่านคนออกได้แล้วในระดับหนึ่ง
แยกแยะระหว่างคนที่น่าคบ น่าช่วย (แถบจะไม่มีแล้วนอกจากแฟนเอง)
และแยกออกระหว่างคนที่อยากรู้จัก
และคนที่ไม่อยากรู้จักกันเลย
คือคนไม่น่าคบ ก็กด ignore
ส่วนคนที่น่าช่วย
เราให้เค้าไปคุยกับแฟนหน้าดุๆ ผมดีกว่า
กล้ามั้ย
อิอิ
...


วงกลับที่ประเด็นเดิมคับ
ใรระดับความขี้เหนียว 1 ใน 10
จากเมื่อก่อนผมได้คะแนน 7 เป็นคนใจดี ทุกคนชอบ
มาถึงทุกวันนี้แล้ว
ผมจะให้คะแนนตัวเอง 7 คะแนน เป็นคนขี้ตืดจังเลย
ชีวิตอาจจะดูจืดไปหน่อย เพราะเลิกเหล้าแล้วด้วย
จะเอามั้ยละ
ปล รูปประกอบไม่เกี่ยวกับพวกเค้าหรอก เป็นผลงานจิตกรชาวออสซี่เก่งๆ อีกสองคน
ชื่อ
Pro Hart (2) และ John Brack

No comments:

Post a Comment

เขียนเป็นไทยหรืออ้งกฤษก็ได้คับ Thai or English is fine...

โพส์ตเด่น

ลืมวันเกิดน้องสาว

กระดาษโน๊ต ไดอารี่เก่า 'ขอโทษที่เราพลาดลืมวันเกิดเธอ'  ฉันเขียนส่งอีเมลไปยังน้ องสาวคนโต  ชื่อแซลลี่ ปกติเราพยามส่งคำอวยพรวันเกิ ดให...

โพส์ตนิยม